Портал для мисливців, рибалок та любителів природи

Портал для мисливців, рибалок та любителів природи

 
Банер
Банер
GONCZY POLSKI - Rys historyczny
( 7 Votes )
Написав Waldemar Oldak Переглядів - 8976   
Четвер, 08 травня 2008 17:32

zagroda011.jpgGOŃCZY POLSKI to oficjalna nazwa ostatniej, piątej rodzimej rasy, zatwierdzonej w 1983 r. należącej do grupy psów myśliwskich, auznana

przez FCI w dn. 10.11.2006 r. (nr 354),

 

Jak wspomina w swych kronikach Gall Anonim, służyły do polowań już w średniowieczu. W XVII wieku żaden szanujący się polski dwór szlachecki nie mógł obyć się bez posiadanie sfory psów gończych. W XIX wieku polscy myśliwi - w zależności od ukształtowania terenu

i zwierzyny, na którą polowali odróżniali gończe od ogarów. Jednak powszechnie przyjęła się dla nich nazwa OGARY (typ lekki - średni).


Na długo przed II wojną światowa hodował je również płk Józef Pawłusiewicz, podobnie jak jego ojciec i dziadek. Były to psy używane głównie

do polowania, ale również do pilnowania obejścia. Zawsze były to psy doskonałe użytkowo, ale też nie zawsze ostre w stosunku do obcych.


Druga wojna światowa i burzliwe czasy powojenne wyniszczyły w Polsce również psy.

Po wojnie, hodowlą polskich psów gończych zajął się wspomniany już płk inż. Józef Pawłusiewicz oraz płk Piotr Kartawik. Ten pierwszy swoja hodowlę psów gończych oparł o odziedziczonych po swoim ojcu oraz ocalałych na polskich ziemiach z zawieruchy wojennej egzemplarzach,

które sam wyszukiwał, głównie na terenach Polski południowej (głownie w Bieszczadach i Podkarpaciu). Zaczął je hodować pod nazwą Ogar Polski

z przydomkiem "z Karpat". Płk Piotr Kartawik swoją hodowlę ogarów oparł na psach sprowadzonych ze swojego rodzinnego majątku na Białorusi. Psy (ogary) płk Kartawika były większe, cięższe, mocniejszej budowy, zazwyczaj o umaszczeniu czaprakowym w odróżnieniu od psów

płk. Pawłusiewicza, które były mniejsze, lżejsze i ciemniejsze, o umaszczeniu czarnym podpalanym, u których kolor czarny zawsze zachodził

na głowę.

Niefortunnie oba typy psów gończych (gończe i ogary) zostały wpisane do księgi wstępnej jako jedna rasa - ogar polski, (chociaż rozróżniano

"typ Kartawika" i „typ Pawłusiewicza" - potocznie zwany "czarno-główka"). FCI w 1963 roku uznało rasę ogar polski, a jej wzorzec został opracowany na podstawie ogarów Kartawika.


W tej sytuacji psy Pawłusiewicza jako ogary były nietypowe, nie mieściły się we wzorcu i były dyskwalifikowane na wystawach.

Po śmierci płk Pawłusiewicza (w 1978 r.) - uznając obie grupy za jedną rasę - zezwolono na krzyżowanie OGARÓW POLSKICH z ogarami

płk. Pawłusiewicza. Gdy okazało się, że krzyżowanie nie odnosi pożądanych efektów, Związek Kynologiczny podjął decyzję (w 1983 r.)

o otwarciu odrębnej księgi wstępnej dla "ogarów Pawłusiewicza" pod nazwą GOŃCZY POLSKI. Od tej chwili rozpoczęła się ponownie żmudna

praca hodowlana, polegająca na pokrzyżowaniu pozostałości psów z hodowli Pawłusiewicza z psami użytkowymi z terenów podgórskich

(zwłaszcza z Bukowiny Tatrzańskiej), co pozwoliło utrwalić i wzmocnić typ gończego polskiego.

Jako pierwsze do księgi wstępnej zostały wpisane m.in.: GAMA (KW.T-1/83/GP - wł. Jerzy Zwierzyński), MERA (KW.T-2/83/GP - wł. Ewa Danielska), a także AMI (KW.T-4/83/GP - wł. Jan Głód). GAMA dała początek hodowli z Bukowiny Tatrzańskiej, zaś MERA hodowli

z Gorczańskiego Sioła. W tym czasie powstały również takie hodowle jak: z Olczańskiego Wierchu, Leśna Zgraja, z Kongresówki. Do jednych

z najstarszych i czynnie działających do chwili obecnej hodowli bez wątpienia można zaliczyć hodowle Inny Świat (Dariusza Kołuckiego) i Cnotliwy Nos (Wojciecha Machaja).

Pierwsze psy rodowodowe tej rasy urodziły się w 1989 roku. Historycznym miotem były szczenięta po PROCIE z Kazimierzowa i RAFIE

z Kongresówki (hodowla z Cisówki). Najbardziej znane spośród nich to POKUSA, PISZCZYK, PYZA oraz PROT, który jako pierwszy pies tej

rasy uzyskał championa.

Gończe polskie znalazły zagorzałych miłośników w całej Polsce, nie tylko wśród myśliwych apolski południowej, ale również m.in. na Mazowszu, Wielkopolsce, Pomorzu oraz Warmii i Mazurach.


Uroda gończego polskiego, jego cechy charakteru i wspaniała osobowość, a także olbrzymie walory użytkowe, znajduje uznanie w coraz to większej liczbie miłośników tej przepięknej ostatniej polskiej rasy.

 



У Вас недостатньо прав для написання коментарів. Можливо, Вам необхідно зареєструватися на сайті.

Реєстрація






Забули ім'я користувача/пароль
Не маєш власного облікового запису? Зареєструватися

загрузка...
Powered by HuntingUkraine.com